2001 επόμενο μέρος

2001 σκέψεις και νοσταλγίες.
Ήμουν στο πατρικό μου σπίτι και είχα ακόμα κάποιες σταθερές αξίες.
Ζούσα τις περιπέτειές μου στο μικρόκοσμό μου.
Ανακαλύψα όλους τους δυνατούς τρόπους να περάσεις καλά
 στο χώρο γύρω από το σπίτι όπως
και να δοκιμάσεις τα ρούχα σου
όσο αναρχικά και ανάποδα θέλεις. 

 

Ότι ακροβατικές ικανότητες σου έμειναν από την ενόργανη,
 τις χρησιμοποιούσες για να δίνεις
μια ευχάριστη και ακραία νότα στην καθημερινότητά σου.

 

Κάθε μέρα μέρα προσπαθείς να ανακαλύψεις τί είναι η αγάπη.

Και κάποια στιγμή θα καταλάβεις πόσο σημαντική
είναι η αγάπη για τον εαυτό σου και για τη γυναικεία σου φύση.
Παρόλο που στη ηλικία των 16 είσαι θυμωμένος με όλους και με όλα,
ελπίζεις ότι θα έρθει και κάποια στιγμή που θα καταλάβεις.

 

Προσπαθούσες και απογοητευόσουν...

 

Προσπαθούσες και φαινόσουν αστεία

αλλά τουλάχιστον έκανες του άλλους να γελάνε.

 

Κάποιες φορές έδειχνες κάτι που δεν είσαι,

 απλά και μόνο για να είσαι αρεστή.

 

Στην πορεία βέβαια όλοι καταλάβαιναν τί είσαι.

 

 

Ήσουν αυθόρμητη και δε φοβόσουν να δοκιμάσεις...

 

 

...μπροστά σε κάποιον που σε νοιάζεται και θα είναι εκεί άμα χρειαστείς κάτι.

 

Όπως και τότε όμως θέλεις και έχεις αγάπη και στήριξη.

το δυό χιλιάδες ένα

Το 2001 ήταν δέκα χρόνια πριν. 

Τότε πήγαινα σχολείο. Πρώτη λυκείου. 

Ήλπιζα ότι το στήθος μου θα μεγαλώσει 

αλλά όχι και πολύ γιατί δεν θα ταίριαζε με το 

μουσικό ρεύμα στο οποίο τότε είχα αφιερωθεί. 

Η εποχή μου τότε ήταν μέταλ, 

οι κασσέτες πηγαινοέρχονταν στην τάξη 

ενώ όλοι ελπίζαμε ότι μπορούμε να τραγουδήσουμε 

λίγο σαν τον Μπρους Ντικινσον. 

Υπήρχε πολύ αγάπη. 

There is always love.

Η μέταλ εποχή ήθελε μόνο μαύρα. 

Κι αν δεν ήταν μαύρα θα έπρεπε να είναι απόχρωση του μαύρου, δηλαδή γκρί. Βέβαια αν ήταν γκρι φωτεινό θα έπρεπε να υπάρχει μία πιο σκοτεινή λεπτομέρεια όπως αυτή της ζωγραφιστής δαντέλας στο T-Shirt.

Έτσι είναι, λίγο κυρία αλλά και λίγο Εξάρχεια.

Οι μπότες και τα ολόμαυρα αθλητικά ήταν οι επιλογές. 

Δε μπορούσαμε να χαλάσουμε το στυλ.

Τα μαλλιά ήταν κάτω και ελεύθερα. 

Οι περιπέτειες ξεκινούσαν από το σπίτι και πολλές φορές

 σταματούσαν κι εκεί, επειδή είχαμε και το σχολικό διάβασμα.

Η επανάστασή μας εκδηλωνόταν στο εξωσχολικό διάβασμα 

και στις συζητήσεις στην αυλή του σχολείου.

Βέβαια εκδηλωνόταν και στον διαφορετικό τρόπο που αντιμετώπιζες τα ρούχα σου, π.χ. δέσιμο ζακέτας στη μέση ή μισο-λυμμένα κορδόνια.

Παρότι γύρω στα 16 μας, ακόμα ανακαλύπταμε το σώμα μας.

Τότε ακόμα δεν ξέραμε πολλά και μιλούσαμε και λίγο.

Και μην ξεχνάμε ότι ήταν η αρχή της εξόδου από την εποχή του '90.

Μια νέα αρχή με συνέχεια.