2008: Bάζω στόχο!

Κάποτε ζωγράφιζα πολύ.. Ήταν τρόπος ζωής και έκφρασης, έπιανα πινέλο και γαλήνευα. Έκανα κάτι που πραγματικά με ευχαριστούσε και με έκανε να νιώθω περίφανη για τον εαυτό μου.

Το 2008 συγκεκριμένα προετοιμαζόμουν για την σχολή Καλών Τεχνών, όπου κι έδωσα εξετάσεις μια φορά χωρίς επιτυχία. Έπειτα αποφάσισα πως θα 'ταν χάσιμο χρόνου να ξαναπροσπαθήσω και έτσι το όνειρο αυτό τελείωσε. Δεν είναι λίγες οι στιγμές, όμως, που πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν είχα προσπαθήσει πιο σκληρά, αν είχα περάσει κτλπ. 

Ο στόχος μου για τον νέο χρόνο, λοιπόν, θα 'ναι να ξεθάψω τα πινέλα μου και τους καμβάδες και να ξεκινήσω πάλι αυτό που αγαπούσα τόσο πολύ (και μεταξύ μας, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το παράτησα). Και ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή αποφασίσω να ξαναδώσω εξετάσεις, γιατί τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης!

Εύχομαι σε όλους σας to 2012 να σας φέρει όλα όσα επιθυμείτε, να πραγματοποιήσει ό,τι ονειρεύεστε και πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ!

xx Chara

2005 το ίδιο χαμόγελο

...και συνεχίζοντας ... μέσα σε όλες αυτές τις φωτογραφίες.. με βρήκα. Πολύ περίεργο -και μακρινό- να βλέπεις πως όλα μπορεί να έχουν αλλάξει απ'το 2005, αλλά το χαμόγελο να έχει μείνει το ίδιο παιδικό. Στις δύο πρώτες φωτογραφίες είμαι στο Παρίσι. Στην τρίτη είμαι Αθήνα και ο ήλιος φαίνεται να δύει με τον ίδιο τρόπο και τώρα.. Αυτό μάλλον δεν αλλάζει.

το 2005 στο Παρίσι..

Αναδρομή στη μνήμη και στη μόδα.
Αυτή, λοιπόν, είναι η εβδομάδα του 2005! Και καλούμαι να μοιραστώ μαζί σας τα highlights of the year..
Και ναι το 2005 ήταν η χρονιά που πήρα στα χέρια μου το πτυχίο Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά και, χωρίς δεύτερη σκέψη, εγκαταστάθηκα στο Παρίσι. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησα το δεύτερό μου πτυχίο.. αυτό του Fashion Designer στην πόλη του Φωτός.. Ήταν τότε που περπατούσα ώρες μόνη μου κατά μήκος του Σηκουάνα και φωτογράφιζα ηλικιωμένους να κρατιούνται (ακόμα) χέρι-χέρι.. Ήταν τότε που όλα τα όνειρα έμοιαζαν με μεγάλες φούσκες με πυροτεχνήματα που αισθανόσουν ότι ήταν τόσο κοντά στο να τις ακουμπήσεις και να σκάσουν.. Τότε που ήταν όλοι ευγενικοί στους δρόμους. Τότε που έπιασα δουλειά παράλληλα με τη σχολή σε γαλλικό fashion agency και διοργανώναμε shows στην Paris Fashion Week.. και νομίζαμε ότι ήταν κάτι σπουδαίο (!). Τότε που βοηθούσα τους άστεγους του Παρισιού, μέχρι που ένας από αυτούς μου είπε ότι μένει στο δρόμο από επιλογή και ότι δε θέλει τη βοήθειά μου. Τότε που ετοιμαζόμουν να δώσω εξετάσεις για το πτυχίο του πιάνου και ποτέ δεν το έδωσα.. Τότε που πήγαινα κάθε Κυριακή για φαγητό στο Maison Rose στη Μονμάρτη και για vin chaud στο La Fourmi.. Τότε που ήμουν 21 χρονών και όλα φαίνονταν αλλιώς...
Τότε λοιπόν.
Ψάχνοντας στα αρχεία του 2005, βρήκα μερικές φωτογραφίες από τα 'τότε' fashion shows στο Παρίσι. Αυτά στα οποία πριν ξεκινήσουν ξηλώναμε πατώματα και ελέγχαμε το φωτισμό.. ντύναμε τα μοντέλα και καλωσορίζαμε τους φωτογράφους και τους δημοσιογράφους.. Και μετά.. η δυνατή μουσική και ο διάδρομος.. Οι παρακάτω φωτογραφίες αποτελούν κομμάτια του αρχείου μου της αναδρομής στη μόδα του 2005 και εστιάζουν κυρίως σε νέους σχεδιαστές της κατηγορίας υψηλής ραπτικής.. Dany Atrache, Shawnyï, Farah Angsana... Στην τελευταία φωτογραφία είναι η designer Nana Aganovich, μία συγκλονιστικά ταλαντούχα γυναίκα και σχεδιάστρια, με βάση το Λονδίνο.
Τα υπόλοιπα στα επόμενα posts της εβδομάδας, so stay tuned.
love,
joanaddicted.

2003 - Τι μου θύμισες τώρα!

Κάτσε να δεις τι έκανα το 2003...

Έβαλα Στόχο να αφήσω την δουλειά μου και να φύγω για μεταπτυχιακές σπουδές στο Εδιμβούργο και τον πέτυχα!

Έκανα τρίμηνες καλοκαιρινές διακοπές για τελευταία φορά στην μέχρι τώρα ενήλικη ζωή μου.

Διάβασα τους τρεις τόμους του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών κι ας με κορόιδευαν οι φίλες μου που τους κουβαλούσα μαζί μου στην παραλία.

Βγήκε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες το “Big Fish” αν και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 2004.

Γνώρισα τον αγαπημένο μου! Βέβαια όταν γνωριστήκαμε στα τέλη του 2003 δεν συμπάθησε καθόλου ο ένας τον άλλον και αποφεύγαμε ακόμα και να μιλάμε... Ευτυχώς αυτό άλλαξε αλλά αυτή είναι ιστορία του 2004!

Για πείτε κι εσείς! Τι θυμάστε από το 2003;

2001 επόμενο μέρος

2001 σκέψεις και νοσταλγίες.
Ήμουν στο πατρικό μου σπίτι και είχα ακόμα κάποιες σταθερές αξίες.
Ζούσα τις περιπέτειές μου στο μικρόκοσμό μου.
Ανακαλύψα όλους τους δυνατούς τρόπους να περάσεις καλά
 στο χώρο γύρω από το σπίτι όπως
και να δοκιμάσεις τα ρούχα σου
όσο αναρχικά και ανάποδα θέλεις. 

 

Ότι ακροβατικές ικανότητες σου έμειναν από την ενόργανη,
 τις χρησιμοποιούσες για να δίνεις
μια ευχάριστη και ακραία νότα στην καθημερινότητά σου.

 

Κάθε μέρα μέρα προσπαθείς να ανακαλύψεις τί είναι η αγάπη.

Και κάποια στιγμή θα καταλάβεις πόσο σημαντική
είναι η αγάπη για τον εαυτό σου και για τη γυναικεία σου φύση.
Παρόλο που στη ηλικία των 16 είσαι θυμωμένος με όλους και με όλα,
ελπίζεις ότι θα έρθει και κάποια στιγμή που θα καταλάβεις.

 

Προσπαθούσες και απογοητευόσουν...

 

Προσπαθούσες και φαινόσουν αστεία

αλλά τουλάχιστον έκανες του άλλους να γελάνε.

 

Κάποιες φορές έδειχνες κάτι που δεν είσαι,

 απλά και μόνο για να είσαι αρεστή.

 

Στην πορεία βέβαια όλοι καταλάβαιναν τί είσαι.

 

 

Ήσουν αυθόρμητη και δε φοβόσουν να δοκιμάσεις...

 

 

...μπροστά σε κάποιον που σε νοιάζεται και θα είναι εκεί άμα χρειαστείς κάτι.

 

Όπως και τότε όμως θέλεις και έχεις αγάπη και στήριξη.