2008: Bάζω στόχο!

Κάποτε ζωγράφιζα πολύ.. Ήταν τρόπος ζωής και έκφρασης, έπιανα πινέλο και γαλήνευα. Έκανα κάτι που πραγματικά με ευχαριστούσε και με έκανε να νιώθω περίφανη για τον εαυτό μου.

Το 2008 συγκεκριμένα προετοιμαζόμουν για την σχολή Καλών Τεχνών, όπου κι έδωσα εξετάσεις μια φορά χωρίς επιτυχία. Έπειτα αποφάσισα πως θα 'ταν χάσιμο χρόνου να ξαναπροσπαθήσω και έτσι το όνειρο αυτό τελείωσε. Δεν είναι λίγες οι στιγμές, όμως, που πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν είχα προσπαθήσει πιο σκληρά, αν είχα περάσει κτλπ. 

Ο στόχος μου για τον νέο χρόνο, λοιπόν, θα 'ναι να ξεθάψω τα πινέλα μου και τους καμβάδες και να ξεκινήσω πάλι αυτό που αγαπούσα τόσο πολύ (και μεταξύ μας, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το παράτησα). Και ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή αποφασίσω να ξαναδώσω εξετάσεις, γιατί τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης!

Εύχομαι σε όλους σας to 2012 να σας φέρει όλα όσα επιθυμείτε, να πραγματοποιήσει ό,τι ονειρεύεστε και πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ!

xx Chara

2008: Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα!

(...) Ωραίες εποχές τότε!

Το 2008 ήμουν ακόμα μαθήτρια, πήγαινα Τρίτη Λυκείου συγκεκριμένα. Εκείνη η χρονιά με βρήκε σε νέο σχολείο, με νέους φίλους και με τον πρώτο μου έρωτα.
Ακόμα θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από εκείνες τις μέρες, σαν να έχουν εντυπωθεί καλά στη μνήμη μου. Κάθε πρωί έπαιρνα την πολύχρωμη τσάντα μου, με τα ελάχιστα βιβλία που έβαζα μέσα και έτρεχα να προλάβω την πρώτη ώρα (Nαι, από τότε είχα το χούι να αργώ).
Οι καθηγητές μας είχαν αδυναμία παρόλες τις -ας μου επιτραπεί η έκφραση- καφρίλες που κάναμε. Τι αμπούλες ρίχναμε, τι πατινάζ με τα θρανία στους διαδρόμους κάναμε και πόσα ακόμα που δεν θα πω γιατί θα γράφω μέχρι αύριο.
Τότε ήταν και η περίοδος που κανονίζαμε την πενταήμερη. Κοιτάζαμε ξενοδοχεία, σχεδιάζαμε πανό, φτιάχναμε CDs για να ακούμε στο πούλμαν. Ζούσαμε μόνο για την στιγμή που θα φτάναμε στην ΚΡΗΤΗ! Αχ..

Όσον αφορά το στυλ μου εκείνη τη χρονιά, ήμουν κι εγώ ένα τρέντουλο, όπως το λέγαμε τότε. Μαλλί ξασμένο, Longchamp τσάντες, μπαλαρίνες, skinny jeans και ένα γερό layering από μπλουζάκια. Επίσης, αναπόσπαστο αξεσουάρ ήταν τα oversized κοκκάλινα γυαλιά ηλίου · όσο πιο μεγάλα τόσο το καλύτερο!
Φυσικά υπήρχαν οι αντιζηλίες και οι μικρές κοντρίτσες για την διεκδίκηση του τίτλου της "πιο στυλάτης" στο σχολείο, αλλά και που δεν υπάρχουν αυτά. Σωστά;
Μπορεί να τα σκέφτομαι τώρα και να γελάω, αλλά τότε ήταν πολύ σημαντική φάση της ζωής μου και δεν την μετανιώνω με τίποτα, καθώς με βοήθησε πολύ να ανοιχτώ σαν χαρακτήρας και να γίνω πιο κοινωνική.

Νομίζω πως μπορώ να πω με σιγουριά πως το 2008 ήταν η καλύτερη μου χρονιά!

xx Chara

2008: It's Xmas time!

Χρόνια πολλά σε όλους!!

Χριστούγεννα και δεν θα μπορούσα να παραλείψω αυτή τη φωτογραφία.. Αυτήν που είχα επιλέξει ως Profile Photo στο -τότε αγαπημένο μου- Hi5 το 2008..

Ωραίες εποχές (...)

xx Chara

2007: faraway, so close

Το 2007 έκοψα τα μαλλιά μου αφέλειες. Απάτησα τον Mark Wahlberg στα όνειρά μου με τον Orlando Bloom. Έκλαψα στον εξώστη του Δαναός με το Attonment (αλλά κράτησα στο βάθος του μυαλού μου εκείνο το κυπαρισσί φόρεμα). Το blog άρχισε να παίρνει τα πάνω του. Ήμουν μόνη μου. Μετά δεν ήμουν μόνη μου. Αγόρασα για πρώτη φορά Kate Spade, ένα χρυσό clutch με ροζ επένδυση. Έκανα λογαριασμό στο facebook. Πρόσθεσα 11 φίλους. Έβλεπα φανατικά Gossip girl, Ugly Betty και GRΣΣΚ.

Θυμάμαι και τα όμορφα και τα άσχημα. Θυμάμαι και τα απαραίτητα: τακτικά τσεκ απ!

2007: it was a very good year. περίπου

Το 2007 η ελληνική εβδομάδα μόδας γινόταν στο Ζάππειο: 40 catwalks ελλήνων σχεδιαστών σε 3 stages, συμπεριλαμβανομένης και της διαβόητης TέΝΤας, με τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου να πέφτει στα μαρμάρινα πατώματα κρατώντας πανό «War is Over» και τη Diane Pernet να τρομάζει τους αδαείς με τη μαυροφορεμένη της φορεσιά. Ωραίες εποχές!

Στην τηλεόραση, γέροι, νέοι και παιδιά έβλεπαν παρέα τη Μαρία την Άσχημη, ενώ στο Star ξεκινάει η μάχη της δαχτυλήθρας για τα ρούχα που θα φορέσει ο Σαρμπέλ στη Eurovision, όπου θα τραγουδήσει το… Yiasou_Maria!

Όλοι φαίνονταν ευτυχισμένοι, ο Christian του αμερικάνικου Project Runway σε μια fierce σεζόν είναι ο βέβαιος νικητής, η Jennifer Lopez είναι ακόμα με τον Mark Anthony, η Scarlett Johansson επιλέγεται για την καμπάνια του Louis Vuitton, μόνο ο σκύλος του Κωστέτσου έχει ψυχοσωματικά.

Στην Αθήνα ανοίγει το πρώτο κατάστημα H&M στη Σταδίου, που εκείνη τη χρονιά συνεργάζονται με τον Cavalli, ενώ τα μαγαζιά γεμίζουν δαντέλες, κάπες, φιόγκους, biker boots, ankle boots και επιτέλους η σαγιονάρα απενοχοποιείται χάρη στις Havaianas …

για μισό λεπτό; τι έχει αλλάξει δηλαδή από τότε; πφ, η μόδα επαναλαμβάνεται. Και ξέρεις τι άλλο πρέπει να επαναλαμβάνεις ε; τις απαραίτητες προληπτικές εξετάσεις!

Ο στόχος κάθε χρονιάς

Τελικά είναι ωραίο να μεγαλώνεις και να θυμάσαι τις χαζομάρες που έκανες παλιά. Είναι ακόμη πιο ωραίο να είσαι υγιής για να μπορείς να τις ξανακάνεις. Η πρόληψη είναι το πιο σημαντικό δώρο που μπορούμε να κάνουμε στους εαυτούς μας. Ας μην το ξεχνάμε λοιπόν και ας το θυμίζουμε και στις φιλενάδες μας που μπορεί να είναι πιο ξεχασιάρες από εμάς.

Φιλιά από μένα, έρχεται το ’07 ;)

2006: Φθινόπωρο

Το φθινόπωρο ήρθε και πήρε μακριά μου μια μεγάλη αγάπη.

Λίγο αργότερα όμως έφερε μια καινούρια…

Κι κάπως έτσι ρομαντικά έκλεισε αυτός ο χρόνος.

The End.

2006: Καλοκαίρι

Αχ! Καλοκαιράκι!

Και το συγκεκριμένο ήταν από τα καλυτέρα. Πηγαίναμε από συναυλία σε συναυλία, χτίζαμε κάστρα στην άμμο, τρώγαμε καλαμπόκι στα κάρβουνα και παίζαμε κρυφτό στον κήπο. Σαν διαφήμιση της coca cola δεν ακούγετε; Δεν ήταν, ήταν απλά η καθημερινότητα μας.

Εκείνο το καλοκαίρι έκανα την προσωπική μου επανάσταση στο ντύσιμο. Έβγαλα τις preppy μπαλαρίνες και γόβες που φορούσα καθημερινά και έβαλα σαγιοναρίτσες για πρώτη φορά στη ζωή μου. T-shirts, σορτσάκια, σαγιονάρες και ένιωθα πιο όμορφη από ποτέ.

Το καλοκαίρι εκείνο ήταν σημαντικό και για άλλο ένα λόγο. Ήταν το καλοκαίρι που σταμάτησα να μεγαλώνω. Είχα κάνει συμφωνία με τον εαυτό μου μόλις κλείσω τα 21, δηλαδή πατήσω την επίσημη ενηλικίωση (για να μπορώ να πίνω στο εξωτερικό και να οδηγώ μηχανή μεγάλου κυβισμού-πολύ χρήσιμο skill I know...) να σταματήσω να μεγαλώνω. Και ναι! ακόμα 21 είμαι, ask anyone.

…to be continued

2006: Άνοιξη

Την άνοιξη έβαλα στόχους. Αποφάσισα να ξαναβρώ τα χαμένα μου ενδιαφέροντα, να κόψω τις ανούσιες παρέες, να αφοσιωθώ ότι πραγματικά με έκανε χαρούμενη. Γενικότερα να περνάω μόνο καλά. Γύρισα διακόπτες, άλλαξα παρέες και ενδιαφέροντα, έγινα πιο χαρούμενος άνθρωπος. Κάπου εκεί ήταν που «γνώρισα» και τις μωβ γόβες. Γίναμε αχώριστες. Εγώ, αυτές, ένα τζιν και καμιά έγνοια στον κόσμο. Δεν χρειάζονται πολλά για να είναι ένα κορίτσι ευτυχισμένο τελικά, καλή διάθεση και ένα ωραίο ζευγάρι παπούτσια!

Αν και πολύ ταλαιπωρημένες για να φορεθούν πια, οι μωβ γόβες είναι πάντα μπροστά μπροστά στην παπουτσοθήκη μου για να τις βλέπω καθημερινά. Πάντα με κάνουν να χαμογελάω.
Στόχος επετεύχθη!

…to be continued

2006: Χειμώνας

Το 2006 (οκ, το 2006 παρά κάτι) γεμάτη χαρά στόλισα το πρώτο μου Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όλα προμήνυαν ότι αυτός ο χρόνος θα έμπαινε με τις καλύτερες προϋποθέσεις...that was not the case.

Ο χρόνος άλλαξε και με βρήκε διπλά στο δέντρο να κλαίω για ένα αγόρι (…και μετά πήγα στα μπουζούκια). Δεν ξέρω πως ήσασταν εσείς στα 20 αλλά εγώ ήμουν φρικτά μελοδραματική. Πίστευα πως ζούσα σε ένα επεισόδιο του “sex and the city” οπού τα παπούτσια είναι ωραία, τα αγόρια είναι προβληματικά και ο μοναδικός τρόπος να λύσεις τα «προβλήματα» σου είναι να βγεις με κοριτσοπαρέα να διασκεδάσεις.

Εκείνα τα Χριστούγεννα φορούσαμε πλισέ φούστες μέχρι το γόνατο, κομψές μυτερές γόβες και μπλουζάκια με τους ώμους έξω.

...to be continued

ένα 'στοχοποιημένο' outfit

Ένα από τα μπλουζάκια του Στόχου που μου έφτιαξε τη μέρα...

το βραχιόλι του Στόχου

Ένα απλό βραχιόλι μπορεί να σου βάζει στόχο την ΠΡΟΛΗΨΗ. Ή τουλάχιστον να σου την θυμίζει συστηματικά.. Κάνε κλικ εδώ και ενημερώσου για τη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης. "Κάνε την πρόληψη "ρουτίνα", σαν μια συνήθεια φροντίδας στο μηνιαίο και ετήσιο πρόγραμμά σου.."

το 2005 στο Παρίσι..

Αναδρομή στη μνήμη και στη μόδα.
Αυτή, λοιπόν, είναι η εβδομάδα του 2005! Και καλούμαι να μοιραστώ μαζί σας τα highlights of the year..
Και ναι το 2005 ήταν η χρονιά που πήρα στα χέρια μου το πτυχίο Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά και, χωρίς δεύτερη σκέψη, εγκαταστάθηκα στο Παρίσι. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησα το δεύτερό μου πτυχίο.. αυτό του Fashion Designer στην πόλη του Φωτός.. Ήταν τότε που περπατούσα ώρες μόνη μου κατά μήκος του Σηκουάνα και φωτογράφιζα ηλικιωμένους να κρατιούνται (ακόμα) χέρι-χέρι.. Ήταν τότε που όλα τα όνειρα έμοιαζαν με μεγάλες φούσκες με πυροτεχνήματα που αισθανόσουν ότι ήταν τόσο κοντά στο να τις ακουμπήσεις και να σκάσουν.. Τότε που ήταν όλοι ευγενικοί στους δρόμους. Τότε που έπιασα δουλειά παράλληλα με τη σχολή σε γαλλικό fashion agency και διοργανώναμε shows στην Paris Fashion Week.. και νομίζαμε ότι ήταν κάτι σπουδαίο (!). Τότε που βοηθούσα τους άστεγους του Παρισιού, μέχρι που ένας από αυτούς μου είπε ότι μένει στο δρόμο από επιλογή και ότι δε θέλει τη βοήθειά μου. Τότε που ετοιμαζόμουν να δώσω εξετάσεις για το πτυχίο του πιάνου και ποτέ δεν το έδωσα.. Τότε που πήγαινα κάθε Κυριακή για φαγητό στο Maison Rose στη Μονμάρτη και για vin chaud στο La Fourmi.. Τότε που ήμουν 21 χρονών και όλα φαίνονταν αλλιώς...
Τότε λοιπόν.
Ψάχνοντας στα αρχεία του 2005, βρήκα μερικές φωτογραφίες από τα 'τότε' fashion shows στο Παρίσι. Αυτά στα οποία πριν ξεκινήσουν ξηλώναμε πατώματα και ελέγχαμε το φωτισμό.. ντύναμε τα μοντέλα και καλωσορίζαμε τους φωτογράφους και τους δημοσιογράφους.. Και μετά.. η δυνατή μουσική και ο διάδρομος.. Οι παρακάτω φωτογραφίες αποτελούν κομμάτια του αρχείου μου της αναδρομής στη μόδα του 2005 και εστιάζουν κυρίως σε νέους σχεδιαστές της κατηγορίας υψηλής ραπτικής.. Dany Atrache, Shawnyï, Farah Angsana... Στην τελευταία φωτογραφία είναι η designer Nana Aganovich, μία συγκλονιστικά ταλαντούχα γυναίκα και σχεδιάστρια, με βάση το Λονδίνο.
Τα υπόλοιπα στα επόμενα posts της εβδομάδας, so stay tuned.
love,
joanaddicted.

2001 επόμενο μέρος

2001 σκέψεις και νοσταλγίες.
Ήμουν στο πατρικό μου σπίτι και είχα ακόμα κάποιες σταθερές αξίες.
Ζούσα τις περιπέτειές μου στο μικρόκοσμό μου.
Ανακαλύψα όλους τους δυνατούς τρόπους να περάσεις καλά
 στο χώρο γύρω από το σπίτι όπως
και να δοκιμάσεις τα ρούχα σου
όσο αναρχικά και ανάποδα θέλεις. 

 

Ότι ακροβατικές ικανότητες σου έμειναν από την ενόργανη,
 τις χρησιμοποιούσες για να δίνεις
μια ευχάριστη και ακραία νότα στην καθημερινότητά σου.

 

Κάθε μέρα μέρα προσπαθείς να ανακαλύψεις τί είναι η αγάπη.

Και κάποια στιγμή θα καταλάβεις πόσο σημαντική
είναι η αγάπη για τον εαυτό σου και για τη γυναικεία σου φύση.
Παρόλο που στη ηλικία των 16 είσαι θυμωμένος με όλους και με όλα,
ελπίζεις ότι θα έρθει και κάποια στιγμή που θα καταλάβεις.

 

Προσπαθούσες και απογοητευόσουν...

 

Προσπαθούσες και φαινόσουν αστεία

αλλά τουλάχιστον έκανες του άλλους να γελάνε.

 

Κάποιες φορές έδειχνες κάτι που δεν είσαι,

 απλά και μόνο για να είσαι αρεστή.

 

Στην πορεία βέβαια όλοι καταλάβαιναν τί είσαι.

 

 

Ήσουν αυθόρμητη και δε φοβόσουν να δοκιμάσεις...

 

 

...μπροστά σε κάποιον που σε νοιάζεται και θα είναι εκεί άμα χρειαστείς κάτι.

 

Όπως και τότε όμως θέλεις και έχεις αγάπη και στήριξη.

το δυό χιλιάδες ένα

Το 2001 ήταν δέκα χρόνια πριν. 

Τότε πήγαινα σχολείο. Πρώτη λυκείου. 

Ήλπιζα ότι το στήθος μου θα μεγαλώσει 

αλλά όχι και πολύ γιατί δεν θα ταίριαζε με το 

μουσικό ρεύμα στο οποίο τότε είχα αφιερωθεί. 

Η εποχή μου τότε ήταν μέταλ, 

οι κασσέτες πηγαινοέρχονταν στην τάξη 

ενώ όλοι ελπίζαμε ότι μπορούμε να τραγουδήσουμε 

λίγο σαν τον Μπρους Ντικινσον. 

Υπήρχε πολύ αγάπη. 

There is always love.

Η μέταλ εποχή ήθελε μόνο μαύρα. 

Κι αν δεν ήταν μαύρα θα έπρεπε να είναι απόχρωση του μαύρου, δηλαδή γκρί. Βέβαια αν ήταν γκρι φωτεινό θα έπρεπε να υπάρχει μία πιο σκοτεινή λεπτομέρεια όπως αυτή της ζωγραφιστής δαντέλας στο T-Shirt.

Έτσι είναι, λίγο κυρία αλλά και λίγο Εξάρχεια.

Οι μπότες και τα ολόμαυρα αθλητικά ήταν οι επιλογές. 

Δε μπορούσαμε να χαλάσουμε το στυλ.

Τα μαλλιά ήταν κάτω και ελεύθερα. 

Οι περιπέτειες ξεκινούσαν από το σπίτι και πολλές φορές

 σταματούσαν κι εκεί, επειδή είχαμε και το σχολικό διάβασμα.

Η επανάστασή μας εκδηλωνόταν στο εξωσχολικό διάβασμα 

και στις συζητήσεις στην αυλή του σχολείου.

Βέβαια εκδηλωνόταν και στον διαφορετικό τρόπο που αντιμετώπιζες τα ρούχα σου, π.χ. δέσιμο ζακέτας στη μέση ή μισο-λυμμένα κορδόνια.

Παρότι γύρω στα 16 μας, ακόμα ανακαλύπταμε το σώμα μας.

Τότε ακόμα δεν ξέραμε πολλά και μιλούσαμε και λίγο.

Και μην ξεχνάμε ότι ήταν η αρχή της εξόδου από την εποχή του '90.

Μια νέα αρχή με συνέχεια.