2008: Bάζω στόχο!

Κάποτε ζωγράφιζα πολύ.. Ήταν τρόπος ζωής και έκφρασης, έπιανα πινέλο και γαλήνευα. Έκανα κάτι που πραγματικά με ευχαριστούσε και με έκανε να νιώθω περίφανη για τον εαυτό μου.

Το 2008 συγκεκριμένα προετοιμαζόμουν για την σχολή Καλών Τεχνών, όπου κι έδωσα εξετάσεις μια φορά χωρίς επιτυχία. Έπειτα αποφάσισα πως θα 'ταν χάσιμο χρόνου να ξαναπροσπαθήσω και έτσι το όνειρο αυτό τελείωσε. Δεν είναι λίγες οι στιγμές, όμως, που πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν είχα προσπαθήσει πιο σκληρά, αν είχα περάσει κτλπ. 

Ο στόχος μου για τον νέο χρόνο, λοιπόν, θα 'ναι να ξεθάψω τα πινέλα μου και τους καμβάδες και να ξεκινήσω πάλι αυτό που αγαπούσα τόσο πολύ (και μεταξύ μας, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το παράτησα). Και ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή αποφασίσω να ξαναδώσω εξετάσεις, γιατί τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης!

Εύχομαι σε όλους σας to 2012 να σας φέρει όλα όσα επιθυμείτε, να πραγματοποιήσει ό,τι ονειρεύεστε και πάνω από όλα ΥΓΕΙΑ!

xx Chara

2008: Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα!

(...) Ωραίες εποχές τότε!

Το 2008 ήμουν ακόμα μαθήτρια, πήγαινα Τρίτη Λυκείου συγκεκριμένα. Εκείνη η χρονιά με βρήκε σε νέο σχολείο, με νέους φίλους και με τον πρώτο μου έρωτα.
Ακόμα θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια από εκείνες τις μέρες, σαν να έχουν εντυπωθεί καλά στη μνήμη μου. Κάθε πρωί έπαιρνα την πολύχρωμη τσάντα μου, με τα ελάχιστα βιβλία που έβαζα μέσα και έτρεχα να προλάβω την πρώτη ώρα (Nαι, από τότε είχα το χούι να αργώ).
Οι καθηγητές μας είχαν αδυναμία παρόλες τις -ας μου επιτραπεί η έκφραση- καφρίλες που κάναμε. Τι αμπούλες ρίχναμε, τι πατινάζ με τα θρανία στους διαδρόμους κάναμε και πόσα ακόμα που δεν θα πω γιατί θα γράφω μέχρι αύριο.
Τότε ήταν και η περίοδος που κανονίζαμε την πενταήμερη. Κοιτάζαμε ξενοδοχεία, σχεδιάζαμε πανό, φτιάχναμε CDs για να ακούμε στο πούλμαν. Ζούσαμε μόνο για την στιγμή που θα φτάναμε στην ΚΡΗΤΗ! Αχ..

Όσον αφορά το στυλ μου εκείνη τη χρονιά, ήμουν κι εγώ ένα τρέντουλο, όπως το λέγαμε τότε. Μαλλί ξασμένο, Longchamp τσάντες, μπαλαρίνες, skinny jeans και ένα γερό layering από μπλουζάκια. Επίσης, αναπόσπαστο αξεσουάρ ήταν τα oversized κοκκάλινα γυαλιά ηλίου · όσο πιο μεγάλα τόσο το καλύτερο!
Φυσικά υπήρχαν οι αντιζηλίες και οι μικρές κοντρίτσες για την διεκδίκηση του τίτλου της "πιο στυλάτης" στο σχολείο, αλλά και που δεν υπάρχουν αυτά. Σωστά;
Μπορεί να τα σκέφτομαι τώρα και να γελάω, αλλά τότε ήταν πολύ σημαντική φάση της ζωής μου και δεν την μετανιώνω με τίποτα, καθώς με βοήθησε πολύ να ανοιχτώ σαν χαρακτήρας και να γίνω πιο κοινωνική.

Νομίζω πως μπορώ να πω με σιγουριά πως το 2008 ήταν η καλύτερη μου χρονιά!

xx Chara

το 2005 στο Παρίσι..

Αναδρομή στη μνήμη και στη μόδα.
Αυτή, λοιπόν, είναι η εβδομάδα του 2005! Και καλούμαι να μοιραστώ μαζί σας τα highlights of the year..
Και ναι το 2005 ήταν η χρονιά που πήρα στα χέρια μου το πτυχίο Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά και, χωρίς δεύτερη σκέψη, εγκαταστάθηκα στο Παρίσι. Ήταν η χρονιά που ξεκίνησα το δεύτερό μου πτυχίο.. αυτό του Fashion Designer στην πόλη του Φωτός.. Ήταν τότε που περπατούσα ώρες μόνη μου κατά μήκος του Σηκουάνα και φωτογράφιζα ηλικιωμένους να κρατιούνται (ακόμα) χέρι-χέρι.. Ήταν τότε που όλα τα όνειρα έμοιαζαν με μεγάλες φούσκες με πυροτεχνήματα που αισθανόσουν ότι ήταν τόσο κοντά στο να τις ακουμπήσεις και να σκάσουν.. Τότε που ήταν όλοι ευγενικοί στους δρόμους. Τότε που έπιασα δουλειά παράλληλα με τη σχολή σε γαλλικό fashion agency και διοργανώναμε shows στην Paris Fashion Week.. και νομίζαμε ότι ήταν κάτι σπουδαίο (!). Τότε που βοηθούσα τους άστεγους του Παρισιού, μέχρι που ένας από αυτούς μου είπε ότι μένει στο δρόμο από επιλογή και ότι δε θέλει τη βοήθειά μου. Τότε που ετοιμαζόμουν να δώσω εξετάσεις για το πτυχίο του πιάνου και ποτέ δεν το έδωσα.. Τότε που πήγαινα κάθε Κυριακή για φαγητό στο Maison Rose στη Μονμάρτη και για vin chaud στο La Fourmi.. Τότε που ήμουν 21 χρονών και όλα φαίνονταν αλλιώς...
Τότε λοιπόν.
Ψάχνοντας στα αρχεία του 2005, βρήκα μερικές φωτογραφίες από τα 'τότε' fashion shows στο Παρίσι. Αυτά στα οποία πριν ξεκινήσουν ξηλώναμε πατώματα και ελέγχαμε το φωτισμό.. ντύναμε τα μοντέλα και καλωσορίζαμε τους φωτογράφους και τους δημοσιογράφους.. Και μετά.. η δυνατή μουσική και ο διάδρομος.. Οι παρακάτω φωτογραφίες αποτελούν κομμάτια του αρχείου μου της αναδρομής στη μόδα του 2005 και εστιάζουν κυρίως σε νέους σχεδιαστές της κατηγορίας υψηλής ραπτικής.. Dany Atrache, Shawnyï, Farah Angsana... Στην τελευταία φωτογραφία είναι η designer Nana Aganovich, μία συγκλονιστικά ταλαντούχα γυναίκα και σχεδιάστρια, με βάση το Λονδίνο.
Τα υπόλοιπα στα επόμενα posts της εβδομάδας, so stay tuned.
love,
joanaddicted.

Το αξέχαστο στυλ του 2003!

Άφου λοιπόν σας είπα τι έκανα το 2003 καθήστε τώρα να σας πω και τι φορούσα! Καταρχήν να πω ότι άσχετα από την μόδα γύρω μου εγώ από την εφηβεία μου και για αρκετό καιρό μετά φορούσα συνέχεια μαύρα και το 2003 δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Σαν γνήσιο nerd μάλιστα είχα μάλλον επηρεαστεί από το Matrix γιατί θυμάμαι ότι η χειμωνιάτικη "στολή" μου περιλάμβανε μαύρες δερμάτινες μυτερές μπότες και ένα αντίστοιχο δερμάτινο παλτό! Όπως και τώρα η επιλογή μου σε παντελόνι ήταν συνήθως jean το οποίο τότε φόραγα χαμηλοκάβαλο και καμπάνα.

Επίσης την εποχή εκείνη άλλαζα συχνά χρώματα στα μαλλιά μου. Το καλοκαίρι του 2003 λοιπόν με είχε βρεί με κάτι χάλκινες ανταύγειες που μετά άνοιξαν και αρκετά απ' τον ήλιο οπότε ορίστε το αποτέλεσμα.

Βλέποντας αυτή την φωτογραφία θυμήθηκα και κάτι άλλο για το προηγούμενο post. Το 2003 ήταν η τελευταία χρονιά που έβγαλα φωτογραφίες με φιλμ:D